ไม่ต้องเป็นทุกอย่างให้ทุกคน

มีช่วงเวลาที่เราตื่นมาแล้วรู้สึกเหมือนกระจกเงาที่สะท้อนทุกสิ่งรอบตัว ยกเว้นตัวเอง เป็นลูกที่ดี เป็นเพื่อนที่รับฟัง เป็นพนักงานที่ไม่เคยบ่น ทุกบทบาทถูกหล่อหลอมมาจนเราลืมไปว่าใต้กระจกนั้นมีใครอยู่

ลองจินตนาการว่าเราเป็นบ่อน้ำที่คนทยอยมาตักไปหม้อละหนึ่งสองหนึ่ง เพราะเห็นว่าน้ำยังใส ยังมี แต่บ่อไม่ได้เติมน้ำตัวเอง วันหนึ่งบ่อนั้นก็แห้ง แล้วทุกคนก็เดินจากไปหาบ่อใหม่ สิ่งที่เหลือคือดินแห้งผุกร่อน ไม่ใช่เพราะเราไม่พอ เป็นเพราะเราให้จนไม่เหลือเป็นตัวของตัวเอง คำว่าเห็นแก่ตัวจึงไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องเวลาเราเลือกจะเก็บน้ำไว้บ้าง

วันนี้ลองถามตัวเองเถอะว่า เราเคยเติมน้ำให้บ่อของตัวเองหรือยัง แม้แค่หยดเดียว

บ่อที่เรารู้จักเติมน้ำให้ตัวเอง ไม่มีวันแห้ง และไม่มีวันต้องขอร้องให้ใครอยู่