ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่เก่งพอ

ทำมาเยอะแล้วจนนับไม่ถ้วน แต่เสียงเล็กๆ ในใจก็ยังกระซิบว่าไม่พอ เหมือนเทใจใส่แก้วที่ไม่มีก้น ยิ่งเติมยิ่งรู้สึกว่ามันหายไปหมด

ความรู้สึกแบบนี้มีรากลึกกว่าที่คิด บางทีมันเกิดจากการที่เอาเทียบชีวิตตัวเองกับฉากที่คนอื่นเลือกเผย แล้วลืมไปว่านั่นไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมด บางทีเป้าหมายที่ขยับออกไปเรื่อยๆ ไม่ได้แปลว่าไม่ถึง แต่แปลว่าโตพอที่จะมองเห็นอะไรไกลกว่าเดิม และบางทีการจับจ้องแต่จุดที่บกพร่องเพียงจุดเดียวจนลืมมองภาพรวม ก็เหมือนจ้องดูรอยร้าวบนผนังแล้วลืมไปว่าบ้านหลังนี้ยังตั้งอยู่อย่างมั่นคง

ลองถอยก้าวหนึ่งก้าวแล้วมองย้อนดูว่าเคยเดินฝ่าอะไรมาบ้าง ไม่ใช่เพื่อเอาไปวัดกับใคร แต่เพื่อรับรู้ว่าระยะทางที่สะสมมานั้นมีความหมาย

แก้วที่ไม่มีก้นไม่ได้แปลว่ามันใส่อะไรไม่ได้ แต่อาจแปลว่าถึงเวลาเปลี่ยนให้เป็นแก้วที่เห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่ข้างใน