1 นาทีต่อวันก็นับว่าเริ่มแล้ว

อยากวิ่งแต่ไม่มีเวลาสามสิบนาที เลยไม่วิ่งเลย อยากอ่านหนังสือแต่ไม่มีเวลาทั้งบท เลยไม่อ่านเลย ถ้าทำไม่ครบชั่วโมงก็คงไม่ต้องเริ่มดีกว่า เคยคิดแบบนี้มั้ย

ลองจินตนาการว่าการสร้างนิสัยเป็นเหมือนการวาดเส้นบนกระดานชนวน เส้นเดียวดูเล็กน้อย แทบจะมองไม่เห็น แต่ลากเส้นเดิมซ้ำอีกวัน อีกสัปดาห์ อีกเดือน เส้นนั้นก็ลึกขึ้นจนกลายเป็นร่องที่ลบไม่ออก หนึ่งนาทีของวันนี้คือเส้นแรกที่วาดลงไป ไม่ต้องสวย ไม่ต้องลึก แค่มีอยู่บนกระดานก็พอ แล้วพรุ่งนี้วาดทับอีกครั้ง สมองจะจำได้ว่าเราเคยวาดเส้นนี้มาก่อน และการวาดซ้ำจะง่ายขึ้นทุกที ก่อนจะรู้ตัว เส้นเล็กๆ นั้นก็เป็นร่องลึกที่กลายเป็นนิสัยไปแล้ว

วันนี้ลองวาดเส้นแรกให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ หนึ่งนาทีก็นับ

เส้นที่สั้นที่สุดบนกระดาน ไม่เคยไร้ค่า เพราะทุกร่องลึกเริ่มต้นจากเส้นเล็กๆ เพียงเส้นเดียว