ทำไมตัวเองถึงมองข้ามสิ่งดีๆ

มีสิ่งดีๆ มากมายเกิดขึ้นรอบตัวทุกวัน แต่มักมองผ่านไปเฉยๆ เหมือนมันไม่มีอยู่จริง แล้วเอาแต่จับจ้องไปที่สิ่งที่ยังขาด สิ่งที่ไม่ดี สิ่งที่ยังไม่ได้

ลองลองนึกภาพว่ายืนอยู่กลางทุ่งหญ้าในตอนเช้าที่แดดออก แสงอาทิตย์อบอุ่น ลมพัดเบาๆ แต่หลับตาปีบแน่น มองแต่ความมืดข้างใน แล้วบอกว่าโลกนี้ไม่มีแสงสว่าง สมองของตัวเองถูกออกแบบมาให้จับจ้องอันตรายมากกว่าความงาม จดจำความเจ็บปวดได้ดีกว่าความสุข เพราะในอดีตการระแวงภัยคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์รอด แต่ตอนนี้ไม่ได้ต่อสู้กับเสือในป่าแล้ว กลไกเดิมๆ นั้นกลับทำให้มองข้ามสิ่งดีงามที่มีอยู่แล้ว เพราะเคยชิน จนคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ไม่ต้องให้ค่า

วันนี้ ลองลืมตาขึ้นมาช้าๆ ไม่ต้องมองหาอะไรใหญ่โต แค่สังเกตสิ่งเล็กๆ ที่เคยมองข้าม

แสงอาทิตย์ไม่เคยหายไปไหน มันรอให้ตัวเองลืมตาขึ้นมาเห็นมันต่างหาก