คิดมากก็ปกติ

ตื่นมาตอนตีสามเพราะความคิดวิ่งเกินห้าม นอนนิ่งๆ แต่สมองเปิดรอบประชุมไม่มีวาระ และยิ่งพยายามดับ มันยิ่งสว่าง

ลองลองนึกภาพว่าสมองเป็นเรดาร์บนเรือเดินสมุทร — มันหมุนตลอดเวลา สแกนทุกทิศทาง มองหาภูเขาน้ำแข็ง ลมพายุ สิ่งที่อาจพุ่งเข้ามาทำร้าย มันไม่ได้หมุนเพราะเรือกำลังจะจม แต่หมุนเพราะหน้าที่ของมันคือเฝ้าระวัง สมัยที่มนุษย์ยังเดินป่า ใครคิดมากกว่ายังมีชีวิตรอด ความคิดที่ก่อตัวเป็นวงแหวนซ้อนกันไม่ใช่สัญญาณว่าพัง แต่เป็นกลไกเก่าแก่ที่สอนมาตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม

คราวหน้าที่รู้ตัวว่ากำลังคิดวน ลองบอกกับตัวเองเบาๆ ว่า "เรดาร์กำลังทำงาน" แล้วค่อยๆ ดึงสติกลับมาหาลมหายใจ

สมองที่คิดมากไม่ใช่สมองที่เสีย แต่เป็นสมองที่ยังเฝ้าระวังอยู่ — เหมือนเรดาร์ที่หมุนตลอดคืนเพื่อให้เรือลำนั้นมาถึงฝั่งได้ปลอดภัย