Perfectionism คือพิษ

มีงานที่ยังไม่เริ่มทำเพราะรู้สึกว่ายังไม่พร้อม ยังไม่เก่งพอ ยังไม่มีข้อมูลครบ แล้ววันก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนงานนั้นกลายเป็นก้อนหนักที่กดทับอยู่ในอกทุกครั้งที่นึกถึง เราเข้าใจผิดมาตลอดว่าการรอให้พร้อมคือความรับผิดชอบ แต่จริงๆ แล้วมันคือความกลัวที่แต่งตัวมาหลอกว่าเป็นมาตรฐาน

ลองจินตนาการว่า perfectionism เป็นเหมือนกรงทอง ดูสวยงามจากข้างนอก แต่คนข้างในไม่กล้าเคลื่อนไหว ไม่กล้าเริ่มเพราะกลัวว่าก้าวแรกจะไม่สมบูรณ์แบบ แก้แล้วแก้อีกจนไม่มีวันเสร็จ เครียดกับทุกรายละเอียดจนลืมไปว่าตั้งใจจะทำอะไร คำว่าทำให้ดีกับทำให้ไร้ที่ติเป็นคนละเรื่องกัน คนที่ทำให้ดียอมรับว่าผิดพลาดได้ แต่คนที่ทำให้ไร้ที่ติผิดพลาดไม่ได้ และพอผิดพลาดไม่ได้ก็เท่ากับว่าเริ่มไม่ได้ด้วย

ลองปล่อยมาตรฐานลงมาสักระดับ ไม่ต้องร้อยคะแนน แปดสิบก็เพียงพอแล้วสำหรับวันแรกที่เริ่ม

กรงทองเปิดอยู่ตลอดเวลา แค่ต้องยอมเดินออกไปแม้ก้าวแรกจะไม่สวยงาม