ฝึกอยู่คนเดียวให้เป็น

การฝึกอยู่คนเดียวเหมือนการเรียนขี่จักรยาน ตอนแรกๆ มือกำจับไม่อยู่ ขาถีบไม่เป็นจังหวะ และกลัวล้มทุกวินาที แต่เด็กทุกคนที่ขี่เป็นในที่สุด ล้วนเคยล้มมาก่อน

เริ่มจากการปล่อยมือจากหน้าจอมือถือสัก 30 นาที แล้วลองทำสิ่งที่เคยทำกับเพื่อนแต่ครั้งนี้ทำคนเดียว กินข้าวสักมื้อ เดินเล่นในสวนสาธารณะ หรือนั่งเขียนสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวลงบนกระดาษ ไม่ต้องห้ามตัวเองจากโลกภายนอกทันที แค่ถักทอเวลาส่วนตัวขึ้นมาทีละเส้น 30 นาทีกลายเป็นชั่วโมง แล้วชั่วโมงกลายเป็นครึ่งวันที่อยู่กับตัวเองได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่ต้องกลัวล้ม เพราะล้มแล้วขี่ใหม่ได้เสมอ

วันที่ขี่จักรยานได้คนเดียวโดยไม่ต้องจับใคร จะพบว่าโลกกว้างกว่าที่คิด