ฝึกขอบตัวเองสิ่งที่มี

เมื่อเปรียบเทียบเข้ามาเหมือนคลื่นซัด มีวิธีหนึ่งที่ช่วยดึงตัวเองกลับมาได้ — ไม่ใช่การห้ามปรามสมอง แต่เป็นการเปลี่ยนสิ่งที่สมองมองหา

ลองลองนึกภาพว่าใจเหมือนสวนที่มีทั้งดอกไม้และวัชพืช — ถ้ามองแต่วัชพืชที่ขึ้นอยู่ตรงนั้น สวนจะดูรกและไม่น่าอยู่ แต่ถ้าเริ่มเอาใจใส่ดอกไม้ที่มีอยู่ รดน้ำให้มัน สังเกตกลีบที่บานออกทีละนิด สวนจะค่อยๆ เปลี่ยนไป เริ่มจากการถามตัวเองง่ายๆ ว่าวันนี้มีอะไรที่ดีบ้าง อาจจะเล็กๆ แค่อากาศเย็นสบาย แสงแดดยามเช้า หรือมื้ออาหารที่อุ่น เขียนออกมาวันละสามอย่าง ไม่ต้องยิ่งใหญ่ แค่จริงพอที่จะรู้สึกได้ แล้ววันหนึ่งจะพบว่าสวนที่เคยดูรก กลับเต็มไปด้วยดอกไม้ที่ปลูกเอง

ไม่ต้องถอนวัชพืชให้หมด แค่รดน้ำดอกไม้ที่มีอยู่ให้มันเติบโต

สวนที่เอาใจใส่ดอกไม้มากกว่าวัชพืช จะบานสะพรั่งโดยไม่ต้องไล่หญ้าออกให้หมดก่อน