ฝึกบอก 'ขอคิดก่อน'

เคยสังเกตมั้ยว่าหลายครั้งคำว่า "ได้" หลุดออกจากปากเร็วกว่าลมหายใจเข้า คนถามจบปุ๊บ เราตอบปั๊บ ทั้งที่ในหัวยังไม่ทันประมวลผล ทั้งที่ตารางชีวิตยังไม่ได้เปิดดู แล้วก็มานั่งเสียใจทีหลัง

ลองจินตนาการว่าการตอบคำถามเป็นเหมือนการเปิดประตูบ้าน ถ้าใครมาเคาะแล้วเราเปิดทันทีทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นใคร ไม่ว่าจะนำอะไรมาด้วย สักวันบ้านก็จะเต็มไปด้วยสิ่งที่เราไม่ได้เชิญ คำว่า "ขอคิดก่อนได้มั้ย" คือโซ่ตรวจที่ให้เวลาเรามองชัดๆ ก่อนตัดสินใจว่าจะเปิดประตูหรือไม่ มันไม่ใช่การปฏิเสธ แต่เป็นการให้เกียรติทั้งตัวเองและคนถาม เพราะคำตอบที่คิดมาดี ย่อมดีกว่าคำตอบที่พ่นออกมาเพราะตกใจ

เริ่มจากเรื่องเล็กๆ วันนี้ใครถามอะไร ลองตอบว่าขอคิดก่อนสักสองสามชั่วโมงแล้วค่อยตอบ ไม่ต้องอธิบายว่าจะไปคิดอะไร

การขอเวลาคิดไม่ใช่การเกรงใจ แต่เป็นการบอกว่าเราเคารพการตัดสินใจของตัวเองพอที่จะไม่ตอบแบบหุนหันพลันแล่น