ฝึกชอบตัวเองก่อน

เคยสังเกตมั้ยว่าบางคนคุยด้วยครั้งแรกก็รู้สึกอบอุ่น แต่กับตัวเองกลับพูดด้วยแบบไม่เคยใจดีเลยสักครั้ง คำว่าทำไมโง้งจัง ทำไมไม่เก่งเท่าเขา ดังก้องอยู่ในหัวจนเป็นเสียงประจำที่คุ้นเกินกว่าจะตั้งคำถาม

ลองลองนึกภาพว่าความสัมพันธ์กับตัวเองเป็นเหมือนดินที่ปลูกต้นไม้ ถ้าดินแน่นแข็ง มีแต่คำวิจารณ์และการกดดัน รากก็จะงอแงมองหาทางออกไม่ได้ แต่ถ้าเริ่มค่อยๆ พรวนดินตัวนั้น พูดกับตัวเองเหมือนพูดกับเพื่อนที่รัก ให้อภัยเมื่อพลาด ยอมรับทั้งรอยแตกและกลีบบาน ต้นไม้ข้างในก็จะค่อยๆ เติบโตขึ้นมาด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ แต่เพราะรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าพอที่จะได้รับการดูแล

วันนี้ลองเริ่มจากเลือกพูดกับตัวเองให้นุ่มขึ้นแค่ประโยคเดียวก็พอ

เมื่อดินรอบรากเปลี่ยนไป ต้นไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาก็จะกลับมาผลิใบได้อีกครั้ง