ฝึกบอก 'ไม่' ใน 3 ขั้นตอน

คำว่าไม่มีเพียงสองพยางค์ แต่น้ำหนักของมันหนักเกินกว่าจะผ่านลำคอได้ง่ายๆ ทุกครั้งที่จะเอ่ยปาก มันเหมือนต้องเดินบนเชือกเส้นเล็กเหนือเหวลึก

ลองจินตนาการว่าการปฏิเสธเป็นกล้ามเล็กๆ ส่วนหนึ่งของร่างกาย ถ้าไม่เคยใช้มัน มันก็จะอ่อนแรงและสั่นเทาทุกครั้งที่เรียกใช้ ไม่ต้องเริ่มจากการยกของหนัก แต่เริ่มจากการหยิบของเบาๆ ขึ้นมาก่อน บอกว่าไม่เอาน้ำแข็งในกาแฟ บอกว่าไม่ต้องการถุงพลาสติก บอกว่าเพลงนี้ไม่ถูกใจขอเปลี่ยนได้มั้ย เมื่อกล้ามเริ่มคุ้นชินกับน้ำหนักเบา ค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละนิด ขอโทษนะครั้งนี้ไม่สะดวก ช่วงนี้ยังไม่ว่าง ขอคิดดูก่อนได้มั้ย ครั้งแรกจะใจเต้นแรง ครั้งที่สองยังรู้สึกผิด แต่ครั้งที่สามหรือสี่ กล้ามเส้นนั้นจะเริ่มจดจำรูปแบบ และคำว่าไม่จะไม่หนักหนาอย่างที่เคย

วันนี้ลองหยิบของเบาๆ ขึ้นมาสักชิ้น บอกไม่กับสิ่งเล็กๆ สักอย่าง

เพราะกล้ามทุกมัดในร่างกาย ไม่ได้แข็งแรงมาตั้งแต่แรก แต่แข็งแรงเพราะเคยถูกใช้งาน