เตรียมตัวรับมือสงกรานต์

สงกรานต์เข้ามาใกล้ และในใจกลับรู้สึกตึงเครียดมากกว่าตื่นเต้น เพราะรู้ดีว่าการกลับบ้านไม่ได้หมายถึงการพักผ่อน แต่เป็นการเข้าสู่สนามที่ต้องแสดงบทบาทที่คุ้นเคยแต่ทรมาน คำถามเดิมๆ จะวนกลับมาเสมอ เรื่องงาน เรื่องตัวเอง เรื่องอนาคต ทุกคำถามเหมือนประตูที่เปิดออกสู่ห้องที่เราไม่อยากเข้าไป

ลองจินตนาการว่าการกลับบ้านเปรียบเหมือนการเดินทางเข้าป่าที่คุ้นเคย รู้อยู่แล้วว่ามีหนามตำตรงไหน รู้อยู่แล้วว่าทางไหนลื่น ความเตรียมตัวจึงไม่ใช่การหวังว่าป่าจะเปลี่ยนไป แต่เป็นการสวมรองเท้าที่มั่นคงขึ้น ตั้งขอบเขตไว้ชัดเจนว่าจะอยู่กี่วัน พูดเรื่องอะไรได้บ้าง และเมื่อไหร่ที่ต้องถอยออกมาเพื่อหายใจ ไม่ต้องตอบทุกคำถามให้ครบ ไม่ต้องยิ้มทั้งวันทั้งคืน แค่รู้ว่าทางออกอยู่ตรงไหนก็พอ

กลับมาแล้วก็ให้เวลาตัวเองได้ฟื้น ไม่ต้องรีบกลับไปเป็นคนเก่งทันที เพราะการแบกบทบาทนานๆ ย่อมต้องใช้เวลาวางลง

รองเท้าที่ดีไม่ได้ลบหนามในป่า แต่ช่วยให้เราเดินฝ่าไปได้โดยไม่เจ็บเกินรับไหว