ราคาที่ต้องจ่ายของคำว่า 'คนดี'

"เธอเป็นคนดีจัง" คำพูดที่ฟังดูเหมือนคำชม แต่สำหรับคนหลายคนมันคือกุญแจที่ล็อกตัวเองไว้ในห้องเพดานต่ำที่ไม่กล้ายืนตรง

ลองจินตนาการว่าความใจดีเป็นเหมือนบ้านหลังหนึ่งที่เปิดประตูต้อนรับทุกคนเสมอ แขกเข้ามาเรื่อยๆ บางคนมาขอความช่วยเหลือ บางคนมาขอเวลา บางคนมาขอความเข้าใจ และเจ้าของบ้านก็ต้อนรับทุกคนด้วยรอยยิ้ม จนวันหนึ่งหันกลับไปมองแล้วพบว่าในบ้านไม่เหลือพื้นที่ให้ตัวเองแม้แต่จะนั่งลมหายใจ ความใจดีที่ไม่มีขอบเขตไม่ใช่ความใจดี มันคือการว่างเปล่าที่ค่อยๆ กลืนกินตัวเอง จนกระทั่งวันที่ทนไม่ไหวและระเบิดออกมา ทุกคนกลับมองว่าเป็นคนเปลี่ยนไป

การตั้งขอบเขตไม่ได้หมายความว่าปิดประตูบ้าน แต่หมายความว่าเราเลือกที่จะเปิดให้ใครบ้าง เพื่อที่จะยังมีพื้นที่เหลือให้ตัวเองได้อยู่

เพราะบ้านที่ทุกคนอยากแวะมา ต้องเริ่มจากการเป็นบ้านที่เจ้าของอยากกลับไปอยู่ก่อน