ผัดวันประกันพรุ่งก็ปกติ

ผัดงานมาหลายวันแล้ว และทุกครั้งที่นึกถึงก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เสียงในหัวบอกว่าทำไมถึงทำอะไรไม่ได้เลย ทำไมคนอื่นทำได้แต่เราทำไม่ได้ แล้วยิ่งรู้สึกแย่ก็ยิ่งไม่อยากเริ่ม วงจรนี้หมุนไปเรื่อยๆ จนนับวันไม่ถูก

ลองจินตนาการว่าการผัดวันประกันพรุ่งเป็นเหมือนหน้าต่างที่ปิดไว้ ไม่ใช่เพราะเราไม่อยากเห็นแสงแดด แต่เพราะลมที่พัดเข้ามาเย็นเกินไปสำหรับวันที่ร่างกายยังไม่พร้อม สมองเลือกปิดหน้าต่างเพื่อปกป้องเราจากความกดดันที่ท่วมท้น มันไม่ได้หมายความว่าเราแย่ แต่หมายความว่าวันนี้เรายังไม่มีพลังพอที่จะเปิดมันออก ทุกคนเคยผัดวัน ทุกคนเคยรู้สึกแย่ที่ผัด ไม่มีใครผ่านวันนี้มาได้โดยไม่เคยเลื่อนสิ่งที่ควรทำ และการยอมรับว่าวันนี้เรายังไม่พร้อม ไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการให้เวลาตัวเอง

ลองเริ่มจากการหยุดโทษตัวเองก่อน แล้วค่อยๆ เริ่มใหม่ทีละนิด แค่ห้านาทีก็นับว่ากล้ามากแล้วสำหรับวันที่แรงไม่มี

หน้าต่างไม่ได้ปิดถาวร มันแค่รอวันที่เรามีแรงพอที่จะเปิดมันออกด้วยมือตัวเอง