Progress คือสิ่งที่สำคัญ

เรามักจ้องมองแต่จุดหมายปลายทางจนลืมมองว่าตัวเองเดินมาแล้วไกลแค่ไหน ยังไม่ถึงเป้าก็รู้สึกท้อ ยังไม่เห็นผลลัพธ์ใหญ่ก็รู้สึกว่าทุกอย่างไร้ความหมาย ทั้งที่ความก้าวหน้าไม่จำเป็นต้องดูเป็นชัยชนะระดับชาติ

ลองจินตนาการว่าเรากำลังปลูกต้นไม้ ถ้ามองแต่ยอดไม้ที่ยังไม่เติบโตเต็มที่จะผิดหวัง แต่ถ้ามองลงไปที่รากที่แตกขยายใต้ดินทุกวัน จะเห็นว่าต้นไม้กำลังเติบโตอยู่เสมอ น้ำหนักที่ลดไปสองร้อยกรัม หนังสือที่อ่านไปหน้าหนึ่ง ประโยคที่เขียนไปห้าร้อยคำ ทั้งหมดคือรากที่แตกขยายอยู่ใต้ดิน ไม่เห็นด้วยตาแต่กำลังสร้างฐานให้ต้นไม้แข็งแรงพอที่จะเอนหน้าลมวันข้างหน้า ทุกความก้าวหน้าแม้เล็กนิดเดียวก็เป็นหลักฐานว่าเราไม่ได้ยืนอยู่กับที่

ถ้าวันนี้รู้สึกว่ายังไม่ถึงไหน ลองหันกลับไปดูว่าเดือนที่แล้วเราเป็นยังไง บางทีเราอาจเดินมาไกลกว่าที่คิด

ต้นไม้ไม่ได้ตื่นมาแล้วเป็นต้นใหญ่ แต่มันโตขึ้นทุกวันโดยไม่ต้องรู้ตัว