ชีวิตจริงสำคัญกว่าออนไลน์

เห็นพระอาทิตย์ตกผ่านรูปบนจอ กดถูกใจแล้วเลื่อนผ่านไป แต่ไม่เคยออกไปยืนดูจริงๆ แม้แต่ครั้งเดียว กินข้าวอร่อยแล้วถ่ายรูปเก็บไว้ แต่ไม่ได้ลิ้มรสจริงๆ เพราะสมองอยู่กับการหามุมถ่าย คุยกับเพื่อนผ่านข้อความยาวเหยียด แต่ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของกันและกันมานานแล้ว

ลองลองนึกภาพว่าชีวิตออนไลน์เป็นเหมือนฟองสบู่ที่ลอยอยู่ในอากาศ สวยงาม มีสีสัน สะท้อนแสงจนดูต้องตา แต่เมื่อยื่นมือไปจับมันก็แตกสลายกลายเป็นความว่างเปล่า สิ่งที่ได้จากจอไม่มีน้ำหนัก ไม่มีกลิ่น ไม่มีสัมผัส ไม่มีอุ่นไอที่ซึมซับเข้าไปในอก ในขณะที่ชีวิตจริงเป็นเหมือนดินที่ยืนอยู่ แข็งแรง จับต้องได้ มีเมล็ดหญ้าแทงขึ้นมาระหว่างนิ้วเท้า มีลมที่พัดมาทักทาย มีอ้อมกอดที่โอบรับได้จริง ไม่ใช่แค่กดหัวใจแล้วผ่านไป

วันนี้ลองวางโทรศัพท์ลงสักชั่วโมง แล้วออกไปสัมผัสอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่กระจก

ฟองสบู่จะสวยอยู่เสมอตราบใดที่ดูมันลอยอยู่ในอากาศ แต่ถ้าอยากรู้สึกอบอุ่นจริงๆ ต้องก้าวลงไปยืนบนพื้นดิน