พักก่อนที่จะพัง

หลายคนรู้จักคำว่าพัก แต่เลือกจะใช้มันตอนที่ร่างกายบังคับให้หยุดแล้ว ไข้ขึ้น ปวดหัวจนลุกไม่ไหว หรือวันที่น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้เหตุผล นั่นคือเสียงจากร่างกายที่ตะโกนมานานแล้วแต่เราไม่ยอมฟัง

ลองจินตนาการว่าตัวเราเป็นเหมือนสะพานที่คนเดินผ่านทุกวัน วันแรกมีรอยร้าวเล็กๆ มองไม่เห็น ไม่มีใครสนใจ สัปดาห์ต่อมารอยนั้นลึกขึ้น เราก็บอกว่ายังไหว เดือนต่อมาผิวสะพานเริ่มแตกร่อน เรายังบอกว่าทนได้อีก จนกระทั่งวันที่มันทรุดตัวลง การซ่อมแซมตอนนั้นใช้เวลาและทรัพยากรมากกว่าการยิงปูนทิ้งรอยร้าวตอนมันยังเล็กหลายสิบเท่า พักไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการบำรุงสะพานไว้ให้ยังใช้งานได้ต่อไป

ถ้าเริ่มรู้สึกหงุดหงิดง่าย นอนไม่หลับ หรือทำอะไรที่เคยทำได้ปกติแล้วรู้สึกหนักอึ้งผิดปกติ นั่นคือรอยร้าวแรกที่กำลังบอกว่าถึงเวลาแล้ว

สะพานที่แข็งแรงที่สุดไม่ใช่สะพานที่ไม่เคยมีรอยร้าว แต่เป็นสะพานที่มีคนเดินมาดูแลทุกวันว่ายังอยู่สมบูรณ์มั้ย