เล่นโซเชียลแล้วเศร้าก็ปกติ

เลื่อนจอไปสองสามนาทีแล้วรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรมานั่งทับอกไว้ เห็นคนอื่นไปเที่ยว ได้เลื่อนตำแหน่ง มีคนรักดี แล้วมองตัวเองแล้วรู้สึกว่าวันนี้ไม่ได้ทำอะไรได้สักอย่าง ความรู้สึกนั้นไม่ได้แรงจนทนไม่ได้ แต่มันเหมือนฝนตกปรอยๆ ที่ชุ่มไปทั้งวันจนไม่รู้ตัวว่าเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

และเมื่อเข้าใจว่าโซเชียลมีเดียถูกออกแบบมาเหมือนกล้องที่มีแต่เลนส์เดียว เลนส์ที่จับแต่แสงสว่างจากชีวิตคนอื่น ขยายความสำเร็จ กระจายความสุข จนดูเหมือนทุกคนมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบยกเว้นตัวเอง ก็จะเริ่มเห็นว่าความเศร้าที่ซึมซับเข้ามาไม่ใช่เพราะอ่อนแอ แต่เป็นเพราะกำลังมองชีวิตตัวเองผ่านเลนส์ที่ออกแบบมาเพื่อให้รู้สึกไม่พอเสมอ นั่นคือกลไกของแพลตฟอร์ม ไม่ใช่ความจริงของชีวิตจริง

ถ้าวันนี้เล่นโซเชียลแล้วรู้สึกแย่ ไม่ต้องโทษตัวเองเลย ลองวางมือถือลงแล้วถามตัวเองว่าตอนนี้อยากทำอะไรจริงๆ

ฝนจากจอไม่ได้ตกลงมาจริง เพียงแค่ยืนดูฝนของคนอื่นนานเกินไปจนลืมว่าตัวเองมีร่มอยู่