ความเงียบก็ดีเหมือนกัน

ความเงียบไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นผืนผ้าใบเปล่าที่รอให้ตัวเองวาดสิ่งที่สำคัญจริงๆ ลงไป

ในโลกที่เต็มไปด้วยเสียงดังกระหึ่ม สมองไม่เคยได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องที่สงบ ความคิดที่เคยพันกันยุ่งเหมือนกิ่งไม้รกๆ ค่อยๆ คลี่คลายเมื่อไม่มีอะไรมารบกวน ลองนึกภาพที่หลับใหลกลับมาตื่นขึ้นมาเอง และเสียงเล็กๆ ที่มักโดนเสียงอื่นกลืนหายไป กลับชัดเจนขึ้นจนได้ยิน ผืนผ้าใบเปล่านั้นไม่ได้น่ากลัว มันแค่ต้องการเวลาให้เรียบ แล้วสีสันจะปรากฏเอง

ลองปล่อยให้ผืนผ้าใบนั้นเปล่าอยู่สัก 5 นาทีโดยไม่ต้องวาดอะไรเลย

บางทีสิ่งที่ดีที่สุดก็เกิดขึ้นเองบนผืนผ้าใบที่ไม่ได้สั่งให้วาด