เปลี่ยนแปลงทีละนิดก็ดี

มีจิตรกรคนหนึ่งที่ฝันอยากวาดภาพขนาดใหญ่ปกคลุมผนังทั้งแผ่น แต่เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าผนังเปล่าๆ ที่กว้างใหญ่ กลับจับแปรงไม่ได้ รู้สึกว่าทุกลีลาที่ลงไปต้องยิ่งใหญ่พอที่จะเทียบกับความกว้างของผนัง จนกระทั่งวันหนึ่งตัดสินใจจิ้มสีแค่จุดเดียวลงไปตรงมุมซ้ายมือ จุดเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่มีความหมาย

แต่ความจริงคือ จุดเล็กๆ นั้นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง วันต่อมาเติมเส้นโค้งบางๆ ข้างๆ จุดนั้น อีกสัปดาห์เพิ่มสีสันเข้าไปอีกนิด ไม่มีใครเดินผ่านมาแล้วตะโกนชมในสัปดาห์แรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปหกเดือน ผนังเปล่านั้นกลับเป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เต็มไปด้วยชีวิต สิ่งที่ทำให้มันสวยไม่ใช่พู่กันครั้งใหญ่ครั้งเดียว แต่เป็นการลงมือทุกวันแม้จะเป็นแค่รอยแปรงเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่มีอะไร

วันนี้ไม่ต้องวาดภาพใหญ่ให้เสร็จในวันเดียว แค่จิ้มสีจุดหนึ่งลงไปตรงที่พร้อม แล้วค่อยๆ เติมต่อไปทีละวัน

ภาพที่งดงามที่สุดไม่ได้เกิดจากพู่กันที่ลงมาพร้อมกันทุกเส้น แต่เกิดจากรอยแปรงเล็กๆ ที่ซ้อนทับกันทุกวันจนกลายเป็นผลงานที่ไม่มีใครลอกเลียนแบบได้