เริ่มต้นคือสิ่งที่ยากที่สุด

มีงานอยู่ชิ้นหนึ่งที่เราผัดมาสามวันแล้ว ไม่ใช่เพราะมันยากเกินไป แต่เพราะก้าวแรกมันหนักเหลือเกิน ลองจินตนาการว่าเรากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ร่างกายนิ่งงึดงับจนต้องใช้แรงประดักประดานเพื่อลุกขึ้นยืน แต่พอยืนได้แล้ว ก้าวเดินก็ไหลลื่นเองเหมือนน้ำที่ไหลรินออกจากขวด ความเฉื่อยนั้นแหละศัตรูตัวจริง ไม่ใช่ตัวงาน สมองของเรามองภาพรวมจนท่วมท้น กลัวผิดพลาดจนไม่กล้าขยับ แต่ความจริงคือแค่เริ่มต้นสักนาทีเดียว ลมหายใจที่ตามมาจะเบาขึ้นทุทัศน์ ลองหยิบงานนั้นขึ้นมาทำแค่ห้านาที ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แค่เริ่ม ภูเขาที่ดูสูงชันนั้น แท้จริงแล้วมีไว้ให้เราก้าวข้าม ไม่ใช่ให้ยืนจ้องอยู่กับที่