ใช้เวลานานก็ได้

มีความเชื่อแบบแฝงอยู่ในสังคมว่าการฟื้นตัวเร็วคือเป้าหมาย ยิ่งหายเร็วยิ่งดี ยิ่งลืมเร็วยิ่งแข็งแกร่ง จนเรากดดันตัวเองว่าผ่านไปสามเดือนแล้วทำไมยังเจ็บอยู่ ผ่านไปหนึ่งปีแล้วทำไมยังฝันร้าย ลองจินตนาการว่าการเยียวยาใจเหมือนการงอกของต้นไม้หลังฤดูหนาว ต้นไม้ต้นหนึ่งอาจแตกใบเขียวภายในสัปดาห์ อีกต้นใช้เวลาหลายเดือนจึงจะเห็นตาข่ายใบอ่อน ทั้งสองต้นไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งสองต้นกำลังงอกอยู่ แค่ใช้เวลาต่างกัน

บาดแผลทางกายบางแผลตื้นแค่เกลือกๆ หายภายในไม่กี่วัน บางแผลลึกจนต้องเย็บ ต้องดูแล ต้องรอให้เนื้อเยื่อสร้างใหม่ทีละนิด บาดแผลทางใจก็เช่นกัน การเสียใจ การสูญเสีย การถูกทิ้ง การผิดหวัง แต่ละอย่างมีความลึกต่างกัน การบังคับให้แผลลึกหายเร็วเท่าแผลตื้น เหมือนถอดไหม้ออกก่อนแผลจะติดดี ไม่ได้ทำให้หายเร็วขึ้น แต่ทำให้เป็นรอยไปตลอด

ให้อนุญาตตัวเองใช้เวลาเท่าที่ต้องใช้ ไม่มีใครมาตั้งเส้นตายให้การเยียวยา

แผลที่ดูแลทีละวันด้วยความเพียร แม้ช้า แต่ปิดสนิทกว่าแผลที่รีบเก็บเข้าร่อง