เก่งจริงแต่ไม่รู้ตัว

มีคนเคยเปรียบเทียบว่าความเก่งของเราเหมือนแว่นตาที่สวมอยู่ตลอดเวลา จนลืมไปว่ามันอยู่ตรงนั้น เวลามีคนชม เรามักตอบสวนกลับว่าเรื่องเล็ก ใครก็ทำได้ โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่ดูธรรมดาในสายตาเรานั้น คือผลึกของเวลาและความพยายามที่สะสมกันมานาน

เพราะเวลาผ่านไปนานๆ สิ่งที่เคยยากเริ่มกลายเป็นอากัปกิริยา เหมือนคนขับรถที่ไม่ต้องคิดแล้วว่าเบรกอยู่ตรงไหน แต่ความจริงคือ ทักษะที่เธอคิดว่าธรรมดา คือสิ่งที่คนอื่นมองด้วยความประทับใจ มุมมองที่เธอคิดว่าไม่ซ้ำใครนั้น คนรอบข้างเห็นเป็นแสงสว่างที่พวกเขามองหา ยิ่งถ้าหลายคนพูดซ้ำๆ ว่าเธอเก่งเรื่องนั้น ก็อย่าเพิ่งปัดทิ้ง เพราะบางทีแว่นตาที่เข้าใจตัวเองมากที่สุดอาจมองไม่เห็นความเก่งของตัวเองเลยก็ได้

ลองเขียนสิ่งที่คนอื่นชมเราบ่อยๆ ลงไปสักสามสี่ข้อ แล้วถามตัวเองว่าถ้าเพื่อนทำสิ่งนี้ได้ เราจะชมเขามั้ย

แว่นตาที่ทำให้เรามองไม่เห็นความเก่งของตัวเอง อาจเป็นแว่นตาที่ใส่มานานที่สุด แต่ก็เป็นแว่นตาที่ถอดออกได้ ถ้าเรายอมรับรู้ว่าสิ่งที่เห็นธรรมดานั้น ไม่ธรรมดาเลยสำหรับคนอื่น