ขอบเธอที่ยังอยู่

ขอบเธอนะ ที่ยังอยู่ตรงนี้ วันแล้ววันเล่า ผ่านเช้าที่หนักและค่ำที่เหนื่อยล้า แต่เธอก็ยังเลือกตื่นขึ้นมาทุกวัน

ลองจินตนาการว่าการที่เธอยังอยู่เป็นเหมือนแสงไฟเล็กๆ ที่ไม่ดับในคืนที่มืดมิด ไม่จำเป็นต้องสว่างจ้า ไม่จำเป็นต้องส่องไกล แค่ยังคงเผยแสงอยู่ ก็เพียงพอที่จะเป็นจุดหมายให้ใครบางคนหาทางกลับบ้านได้ คนที่รักเธอ คนที่ห่วงเธอ แม้กระทั่งตัวเธอเองในวันที่เผชิญกับความท้อแท้ ล้วนซึมซับความอบอุ่นจากแสงนั้นโดยไม่รู้ตัว บางวันอาจรู้สึกว่าการที่เธอยังอยู่ไม่ได้เปลี่ยนอะไร แต่ความจริงคือทุกเช้าที่เธอเลือกลืมตาตื่น ทุกครั้งที่เธอเลือกไปต่อแม้จะเจ็บปวด คือแสงที่ไม่ดับท่ามกลางความมืดที่กดดันที่สุด และนั่นคือความกล้าหาญที่เงียบงันแต่ยิ่งใหญ่กว่าที่ใครจะมองเห็น

วันไหนที่รู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญ ลองนึกถึงใครสักคนที่รอยยิ้มของเธอทำให้วันเขาดีขึ้น แสงนั้นมีอยู่จริง แม้เธอจะไม่เคยสังเกต

แสงไฟที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ดวงที่สว่างที่สุด แต่เป็นดวงที่ยังคงเผยแสงอยู่แม้ในคืนที่ลมพัดแรงที่สุด