เหนื่อยกับการเป็นคนดีก็ได้

มีช่วงเวลาที่ยิ้มออกมาไม่ถึง แต่ปล่อยยิ้มไว้เพราะกลัวว่าถอดออกแล้วใครจะถาม มีเที่ยงวันที่แขนขาหนักอึ้งจากการช่วยคนอื่น แต่ยังพยักหน้ารับทุกคำขอ มีค่ำคืนที่อยากจะบอกว่าเหนื่อย แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นลงคอ

ความเหนื่อยล้าแบบนี้ไม่ใช่สัญญาณว่าเราใจร้ายหรือเห็นแก่ตัว มันเป็นเสมือนแจ้งเตือนจากถ่านไฟฉายที่ส่องแสงมาตลอดคืนโดยไม่เคยได้เปลี่ยนถ่าน แสงยังมีอยู่ แต่มันริบหรี่ลงทีละนิด จนวันหนึ่งอาจดับไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว การให้จนตัวเองเหลือน้อย การเข้าใจจนใครไม่เข้าใจเรา การพยายามจนลืมว่าตัวเองก็มีขีดจำกัด ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความเข้มแข็ง แต่เป็นการสะสมความว่างเปล่าทีละชั้น

ถ้าวันนี้เหนื่อย หยุดได้ ไม่ต้องเป็นคนดีตลอดทุกวินาที

เพราะถ่านไฟฉายที่ยังไม่ดับสนิท ยังพอมีโอกาสส่องแสงได้อีกครั้ง ถ้าเรายอมเปลี่ยนถ่านให้ตัวเองบ้าง