ทำไมตัวเองถึงเหนื่อยกับโซเชียล

ตื่นมาก็เปิดมือถือ เลื่อนผ่านรูปคนอื่นที่กำลังเที่ยว กำลังกินดี กำลังมีความสุข แล้วมองกลับมาที่เตียงตัวเองที่ยังไม่ได้กาง ที่อาหารยังเป็นแค่กับข้าวจานเดิม ความรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลังเริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิดจนไม่รู้ตัวว่ามันหนักขนาดไหน

ลองลองนึกภาพว่าโซเชียลมีเดียเป็นเหมือนงานเลี้ยงที่ทุกคนแต่งตัวสวยที่สุด ยกแก้วเหย็ดยิ้ม พูดแต่เรื่องดีๆ และเชิญให้เข้าไปดูผ่านกระจกโดยที่ไม่มีวันได้เข้าไปในงานจริงๆ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่ scroll ผ่าน highlight reel ของคนอื่น จะเห็นแต่ช่วงเวลาที่ถูกคัดสรรมาแล้ว ไม่เคยเห็นน้ำตาที่ซับก่อนถ่ายรูป ไม่เห็นความเหนื่อยล้าหลังกล้อง และที่แยกออกจากงานเลี้ยงคือกระจกบานนั้น กระจกที่สะท้อนแต่สิ่งที่ไม่มี จนลืมไปว่าข้างหลังก็มีหน้าต่างที่มองออกไปเจอท้องฟ้าได้เหมือนกัน

ลองสังเกตตัวเองสักครั้งก่อนเปิดแอป ถามว่าตอนนี้รู้สึกดีอยู่แล้วหรือยัง

กระจกของโซเชียลจะแสดงแต่สิ่งที่ขาดไปตราบใดที่ลืมหันกลับมามองสิ่งที่มีอยู่แล้วข้างในตัว