ต้นไม้ที่โค้งงอตามลม

ลองจินตนาการยืนดูต้นไผ่ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง ลมพัดกระหน่ำ ลำต้นโค้งงอจรดพื้นดิน เกือบจะรู้สึกว่ามันจะหักพับลงตรงนั้น แต่แล้วพายุผ่านไป ลำต้นค่อยๆ ดีดกลับขึ้นตั้งตรง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนต้นไม้ใหญ่ที่ยืนแข็งทื่อด้านข้าง กิ่งหัก ลำต้นร้าว บางต้นถูกถอนรากถอนโคนไปเลย ความแตกต่างไม่ได้อยู่ที่ว่าใครแข็งแกร่งกว่า แต่อยู่ที่ว่าใครยอมโค้งงอตามแรงลมได้

เราก็เหมือนต้นไผ่ต้นนั้น ทุกครั้งที่ชีวิตพัดกระหน่ำ เรามักคิดว่าต้องยืนตรงๆ ทนไว้ แข็งแกร่งไว้ ไม่แสดงว่าเจ็บ ไม่ยอมรับว่าท้อแท้ เพราะกลัวว่าการโค้งงอคือการยอมแพ้ แต่ความจริงคือการโค้งงอตามสิ่งที่เราเปลี่ยนไม่ได้ ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นภูมิปัญญาของการอยู่รอด การยอมรับว่าวันนี้เราแบกไม่ไหว การยอมให้ตัวเองร้องไห้ การยอมขอความช่วยเหลือ ล้วนเป็นรูปแบบหนึ่งของการโค้งงอเพื่อไม่ให้หัก

ครั้งหน้าที่ลมพัดแรง ลองยอมโค้งตามสักนิด ไม่ต้องดิ้นรนต้านทุกอย่าง

ต้นไผ่ไม่เคยหัก เพราะมันรู้ว่าเวลาไหนควดกอดแข็ง เวลาไหนควรปล่อยมือ