เทคนิค 2-Minute Rule

มีงานที่ผัดมานานจนกลายเป็นเขาน้ำแข็งที่ลอยอยู่ในหัว ทุกครั้งที่นึกถึงก็รู้สึกหนักและอึดอัด แต่ก็ยังไม่กล้าเริ่มเพราะภาพในหัวคือภาพของงานที่ยิ่งใหญ่และน่าเบื่อเกินกว่าจะจัดการในวันนี้

ลองจินตนาการว่าเรากำลังยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ประตูบานนี้ไม่ได้ล็อก แต่เราไม่กล้าเปิดเพราะกลัวว่าเมื่อเปิดแล้วจะเจอทางเดินยาวเหยียดที่ไม่มีที่สิ้นสุด เทคนิคสองนาทีคือการบอกตัวเองว่าเราไม่ได้จะเดินไปถึงไหน เราแค่จะเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปสองก้าว ล้างจานแค่ใบเดียว ตอบอีเมลแค่ฉบับเดียว เขียนแค่สองนาทีแล้วหยุดได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเกือบทุกครั้งคือเมื่อเริ่มแล้ว เรามักทำต่อโดยไม่รู้ตัว เพราะการเริ่มคือส่วนที่ยากที่สุด ไม่ใช่การทำต่อ สมองที่ต้านทุนอยู่พอได้เริ่มแล้วก็จะยอมปล่อยไป

ถ้ามีอะไรที่ค้างคาใจอยู่ ลองบอกตัวเองว่าวันนี้ทำแค่สองนาที ไม่ต้องเสร็จ ไม่ต้องดี แค่เริ่ม

ประตูไม่เคยล็อก สิ่งที่กั้นเราไว้คือความกลัวที่จะเปิด และสองนาทีคือแรงที่พอจะขยับมือไปหมุนลูกบิดได้