เสียงในหัว ไม่ใช่ความจริง

"ฉันไม่ดีพอ" "ทำไม่ได้หรอก" "คนอื่นเก่งกว่า" — เสียงพวกนี้เคยก้องอยู่ในหัว จนเกือบเชื่อว่ามันคือความจริง แต่ลองคิดดูสิ เสียงที่ดังที่สุด ไม่จำเป็นต้องเป็นเสียงที่ถูกที่สุด

เสียงในหัวเหมือนเมฆหมอกที่ก่อตัวขึ้นในยามที่ใจไม่สงบ มันสอนมาจากความกลัว ความเคยชินที่ถูกทิ้งท้ายจากคำพูดของคนอื่น และบาดแผลเก่าๆ ที่ยังไม่ได้รับการเยียวยา พอมันล้อมรอบนานเข้า ก็ลองนึกภาพว่ามันคือโลกทั้งใบ ทั้งที่จริงมันเป็นแค่ฝุ่นที่ฟุ้งอยู่ชั่วขณะ

ลองถอยมานั่งนิ่งๆ แล้วมองเสียงนั้นราวกับเป็นข่าวที่ผ่านมาบนหน้าจอ — อ่านได้ แต่ไม่ต้องคลิกเข้าไป

เมฆหมอกที่หนาทึบที่สุด ก็เคลื่อนผ่านไป ไม่ใช่เปลี่ยนท้องฟ้าให้เป็นอย่างอื่น