ทำไมเราถึงรอให้คนอื่นรักก่อน

เราเฝ้ารอมานาน รอให้มีคนมารัก รอให้มีคนเข้าใจ รอให้มีคนมาทำให้เรามีความสุข จนลืมไปว่าเรากำลังรออยู่ข้างถนนโดยไม่มีป้ายบอกว่ารถเมล์จะมาเมื่อไหร่ แล้วเมื่อไหร่เราจะหยุดรอ

ทำไมเราถึงรอ เพราะเราเชื่อมาตลอดว่าตัวเองเป็นเหมือนครึ่งวงกลมที่ยังไม่สมบูรณ์ ต้องรอให้อีกครึ่งวงมาเติมเต็ม แต่ความจริงคือเราไม่ใช่ครึ่งวงกลม เราเป็นวงกลมสมบูรณ์มาตั้งแต่แรก ความรักจากคนอื่นไม่ได้มาทำให้เราสมบูรณ์ มันเป็นเหมือนแสงที่สะท้อนบนผิวน้ำที่ใสอยู่แล้ว มีก็สวยขึ้น แต่ไม่มีน้ำก็ยังใสอยู่ดี สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่การรอ แต่เป็นการเริ่มทำสิ่งที่เรารอให้คนอื่นทำให้เรา รักตัวเองก่อน ชมเชยตัวเองก่อน ดูแลตัวเองก่อน

เมื่อไหร่ที่เราเต็มเปล่งประกายด้วยตัวเอง ความรักจากคนอื่นจะกลายเป็นของขวัญ ไม่ใช่ความจำเป็น

วงกลมไม่ต้องการอีกครึ่งวงมาเติมเต็ม มันแค่ต้องการกลิ้งไปข้างหน้าด้วยแรงของตัวเอง