ครึ่งปีที่ผ่านมา เราเรียนรู้อะไร

มีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่งที่เติบโตในสวน ก่อนที่มันจะแตกใบอ่อนในฤดูใหม่ มันต้องสะสมพลังจากแสงและน้ำที่ซึมซับมาตลอดหกเดือนที่ผ่านไป เหมือนกับเราที่กำลังยืนอยู่ตรงจุดกลางปี มองย้อนกลับไปแล้วอาจเห็นแต่ใบไม้ร่วงและกิ่งก้านที่หัก แต่สิ่งที่มองไม่เห็นคือรากที่ค่อยๆ ยึดเกาะดินลึกลงไปทุกวัน

แต่ละครั้งที่เราเผชิญกับสิ่งที่ไม่เป็นดังใจ ทุกคราที่ท้อแท้จนอยากวางมือ หรือช่วงเวลาที่ดูเหมือนเดินไปข้างหน้าแล้วแต่กลับไปถอยหลัง ล้วนเป็นน้ำที่รดรากให้แข็งแรงขึ้น เพราะการเรียนรู้ไม่ได้เกิดจากชัยชนะเท่านั้น แต่เกิดจากการที่เรายอมรับว่าอะไรทำให้เจ็บ อะไรทำให้มีชีวิตชีวา และอะไรคือสิ่งที่เราต้องการจะเติบโตจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นคาดหวัง

ลองหยุดสักครู่แล้วถามตัวเองว่า อะไรคือสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกมีชีวิตชีวาที่สุดในหกเดือนที่ผ่านมา คำตอบนั้นอาจเป็นเข็มทิศที่ชี้ทางไปข้างหน้า

ต้นไม้ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าตัวเองสูงแค่ไหน มันแค่ต้องจำได้ว่าดินที่มันยืนอยู่ได้หล่อเลี้ยงมาตลอด