ทำไมถึงหนีปัญหา

มีปัญหาอยู่ตรงหน้า แต่เลือกเดินหันหลังกลับ หลับตา หนีไปทำอย่างอื่น แล้วบอกตัวเองว่าเดี๋ยวค่อยจัดการ เหมือนที่เคยทำมาทุกครั้ง

การหนีปัญหาเหมือนการเอาผ้าห่มคลุมกองขยะไว้ในห้อง ตอนแรกกลิ่นไม่ออกมาเพราะผ้าห่มซับไว้ หนีได้สักพักก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่กองขยะนั้นไม่เคยหายไปไหน มันทับถมสะสม บวมขึ้นเรื่อยๆ จนวันหนึ่งผ้าห่มไม่สามารถปิดได้อีกต่อไป กลิ่นที่สะสมมานานก็พุ่งออกมาหนักกว่าเดิมหลายเท่า กลัวที่จะเผชิญ ท้อแท้ที่มองไม่เห็นทางออก หรือหมดแรงที่จะสู้ ล้วนเป็นเหตุผลที่เข้าใจได้ แต่ผ้าห่มไม่เคยแก้ปัญหาอะไรได้เลยสักครั้ง

ไม่ต้องยกผ้าห่มออกทั้งหมดในวันเดียว แค่เปิดมุมเล็กๆ ออกมาดูสักมุม

เพราะทุกวันที่เลื่อนไปคือกองขยะที่ใหญ่ขึ้น แต่ทุกวันที่เริ่มจัดการคือห้องที่โล่งขึ้นทีละนิด