ทำไมเราถึงไม่รู้ตัวว่าเหนื่อย

มีหลายครั้งที่คนอื่นมองเราแล้วพูดว่า "เธอดูเหนื่อยนะ" แต่เรากลับปฏิเสธเสมอว่าไม่เหนื่อยหรอก จนกระทั่่งได้หยุดนั่งลงจริงๆ สักครู่ ถึงรู้สึกว่าร่างกายมันหนักอึ้งเหมือนถูกอะไรกดทับเอาไว้

ลองจินตนาการว่าสมองเป็นเหมือนเครื่องกรองเสียง ตอนที่เรากำลังทำงาน เร่งรีบ หรือเผชิญกับเรื่องกดดัน เครื่องกรองนี้จะปิดกั้นสัญญาณความเหนื่อยล้าไว้ เหมือนนักกีฬาที่บาดเจ็บกลางสนามแต่ยังวิ่งต่อได้เพราะอะดรีนาลินพุ่งสูง เมื่อเหนื่อยกลายเป็นเรื่องปกติที่เจอทุกวัน เราก็เลยจำความรู้สึก "ไม่เหนื่อย" ไม่ได้แล้วว่ามันเป็นอย่างไร ผสมกับความกลัวว่าถ้ายอมรับว่าเหนื่อยแล้วจะดูอ่อนแอ เราจึงเลือกที่จะไม่ฟังทั้งๆ ที่ร่างกายส่งเสียงร้องออกมาตลอดเวลา ปวดหัว ปวดหลัง ตาล้า ไหล่ตึง ทุกอย่างถูกปัดไปด้วยประโยคว่า "ทนไปก่อน"

ลองหยุดสักห้านาทีทุกๆ ชั่วโมง ถามตัวเองตรงๆ ว่าเหนื่อยมั้ย ไม่ต้องตอบว่าไม่เหนื่อยเพราะเกรงใจใคร

ความเหนื่อยไม่ใช่ศัตรูที่ต้องเอาชนะ แต่เป็นเพื่อนที่คอยเตือนว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องหยุดเครื่องกรองเสียงแล้วเริ่มฟัง