ทำไมเราถึงกลัวความเปลี่ยนแปลง

มีนกตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในกรงที่ประตูเปิดอยู่ตลอดเวลา ภายนอกกรงคือท้องฟ้ากว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แต่นกกลับไม่บินออกไป ไม่ใช่เพราะมันไม่อยาก แต่เพราะกรงนั้นคือสิ่งที่คุ้นเคย มันรู้จักทุกซี่กรง รู้จักตำแหน่งน้ำและอาหาร แม้จะแคบ แต่อย่างน้อยก็รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

แต่ความจริงคือ เราก็เหมือนนกตัวนั้นหลายครั้ง อยู่กับสิ่งที่ไม่ดีต่อใจแต่ปฏิเสธที่จะบินออกไปเพราะกลัวสิ่งที่ไม่รู้ กลัวว่าบินออกไปแล้วอาจหาอาหารไม่เจอ กลัวว่าลมอาจพัดแรงเกินไป กลัวว่านกตัวอื่นจะมองมาแล้วหัวเราะเยาะ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าการบินออกไปเสี่ยง คือการนั่งอยู่ในกรงตลอดชีวิตแล้วไม่เคยรู้ว่าปีกของตัวเองกว้างขนาดไหน ทุกครั้งที่เราเลือกอยู่กับที่เพราะความกลัว เราก็กำลังหลอกตัวเองว่ากรงคือที่ปลอดภัยที่สุด

ไม่จำเป็นต้องบินไกลในวันแรก แค่ลองยื่นปีกออกไปนอกกรงสักนิดแล้วรู้สึกว่าลมพัดมาแตะขนนกเป็นยังไง

กรงที่ประตูเปิดอยู่ไม่ได้ขังนก แต่ความกลัวต่างหากที่ทำให้นกลืมว่ามันมีปีก