ทำไมเราต้องซ่อนรอยแผลเป็น

เวลามีใครถามว่าสบายดีมั้ย เรามักตอบว่าสบายดีแล้วยิ้ม ทั้งที่ข้างในยังมีบาดแผลที่ไม่ได้หายไปไหน เราซ่อนมันไว้ใต้ชั้นความเข้มแข็ง ใต้เสื้อผ้าที่ปิดร่างกาย ใต้รอยยิ้มที่ฝึกมาจนชิน เหมือนกับว่าถ้าคนอื่นไม่เห็น มันก็จะไม่มีอยู่จริง

แต่ความจริงคือการซ่อนบาดแผลเป็นเหมือนการปิดไฟในห้องที่มีของกระจายอยู่ ยิ่งมืด ยิ่งเดินชน ยิ่งเจ็บ แต่เราก็ยังเลือกปิดไฟอยู่ เพราะกลัวว่าถ้าเปิดไฟขึ้นมา ใครบางคนอาจมองเห็นความรกเรอะแล้วตัดสิน กลัวว่ารอยแผลเป็นจะถูกอ่านเป็นเรื่องราวของคนที่อ่อนแอ ทั้งที่รอยแผลเป็นคือหลักฐานของคนที่ผ่านพายุมาแล้วแล้วยังยืนอยู่ สังคมอาจชอบภาพลักษณ์ที่เรียบเนียนไร้ที่ติ แต่ความจริงของการมีชีวิตอยู่คือการผ่านรอยขีดข่วน ผ่านการกระแทก ผ่านการแตกหักแล้วเยียวยา

ลองละจากความคิดที่ว่ารอยแผลเป็นคือสิ่งที่ต้องซ่อน สักวันหนึ่ง แล้วค่อยๆ เลิกปิดไฟในห้องนั้นทีละนิด

ห้องที่เปิดไฟสว่าง แม้จะรก แต่อย่างน้อยเราก็เห็นทางเดิน แล้วก็เดินฝ่าผ่านมันได้โดยไม่ต้องเจ็บเพิ่ม