ทำไมถึงอยากให้คนอื่นยอมรับ

มีกระจกเงาบานหนึ่งที่ตั้งอยู่ในห้องเต็มไปด้วยคน ทุกคนที่เดินผ่านมาจะหยุดมองตัวเองในกระจกแล้วปรับเสื้อผ้า เปลี่ยนท่าทาง ยิ้มให้สะท้อนที่คนอื่นจะเห็น แต่ไม่มีใครถามว่าใต้รอยยิ้มนั้นคนในกระจกรู้สึกจริงๆ อย่างไร เพราะทุกคนยุ่งอยู่กับการทำให้ภาพสะท้อนดูดีพอที่คนรอบข้างจะพึงพอใจ

แต่ความจริงคือ หลายคนก็เหมือนคนเหล่านั้น ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเกลาขัดภาพลักษณ์ให้คนอื่นยอมรับ บางทีก็เลือกเรียนสิ่งที่คนอื่นหน้าชื่นชม บางทีก็เก็บความรู้สึกจริงไว้เพราะกลัวว่าใครบางคนจะไม่เข้าใจ จนกระทั่งวันหนึ่งเดินเข้ามาในห้องที่ไม่มีใคร มองตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกแปลกหน้า เพราะจำไม่ได้แล้วว่าใบหน้าที่ไม่ได้ยิ้มให้ใครนั้นเป็นยังไง สมองถูกสอนมาให้หาความปลอดภัยจากการได้รับการยอมรับ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าต้องใช้ชีวิตเพื่อกระจกบานนั้นตลอดไป

ลองหาเวลาสักครู่ที่ไม่ต้องสะท้อนอะไรให้ใคร แล้วถามตัวเองว่าถ้าไม่มีใครมอง อยากทำอะไรตอนนี้จริงๆ

กระจกไม่ได้บอกว่าตัวตนคืออะไร มันแค่สะท้อนสิ่งที่อยากให้โลกเห็น แต่สิ่งที่อยู่เบื้องหลังกระจกนั้นต่างหากที่เป็นตัวตนของจริง