ทำไมถึง Procrastinate

รู้ว่าต้องทำ แต่มือก็ยังไม่ยอมขยับ มันเหมือนยืนอยู่หน้าประตูที่รู้ว่าเปิดออกไปจะดีกว่า แต่มีบางอย่างกดไว้ไม่ให้แตะลูกบิด

สิ่งที่กดไว้นั้นไม่ใช่ความขี้เกียจ แม้โลกรอบข้างมักจะตีความแบบนั้น บางทีมันคือความกลัวที่ก่อตัวเป็นเกราะหนา กลัวว่าทำแล้วจะไม่ดีพอ กลัวว่าผลลัพธ์จะยืนยันเสียงที่กระซิบอยู่ข้างใน บางทีมันคือภาพของงานที่ดูท่วมท้นจนไม่รู้จะวางเท้าลงจากจุดไหน หรือบางทีมันเป็นแค่สัญญาณว่าพลังงานในขณะนี้ไม่พอที่จะเผชิญอะไรเพิ่ม การผัดวันไม่ได้แปลว่าล้มเหลว แต่แปลว่ามีอะไรบางอย่างที่รอให้ตัวเองรับรู้และทำความเข้าใจก่อนจะก้าวต่อ

ลองถามตัวเองดูว่าสิ่งที่หยุดอยู่ตอนนี้คืออะไร พอเข้าใจสาเหตุ ทางออกก็มักจะตามมาเอง

ประตูไม่ได้ล็อก แต่ยังไม่พร้อมจะแตะลูกบิด และการยอมรับตรงนั้นต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญ