ทำไมเราไม่ยอมนอน

รู้ว่าควรนอนแล้ว รู้ว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า แต่นิ้วมือก็ยังเลื่อนจอไปเรื่อยๆ ไม่ยอมปิดตาลง

ลองจินตนาการว่ากลางคืนเป็นเหมือนห้องเล็กๆ ที่เราล็อกประตูแล้วได้เป็นตัวเอง ตลอดทั้งวันเราสวมบทบาทหลายอย่าง ทั้งคนทำงาน คนดูแล คนรับผิดชอบ ตารางเวลาถูกกำหนดโดยสิ่งอื่นมาตลอด แต่เมื่อค่ำคืนมาเยือน ทุกอย่างหยุดชะงัก ไม่มีใครมาขออะไร ไม่มีข้อความแจ้งเตือน ไม่มีเสียงโทรศัพท์ ช่วงเวลานี้เป็นของเราอย่างแท้จริง และนั่นคือเหตุผลที่ยากนักที่จะยอมปล่อยมันไป เพราะการหลับตาลงเท่ากับยอมรับว่าวันพรุ่งนี้จะมาถึง และทุกบทบาทจะกลับมาอีกครั้ง การผัดเวลานอนจึงไม่ใช่ความขี้เกียจ แต่เป็นสัญญาณว่าชีวิตกลางวันยังขาดช่วงเวลาที่ได้เป็นตัวเอง

ลองมองหาช่วงเวลาสั้นๆ ในวันทำงานที่เป็นของเธอจริงๆ แม้แค่สิบนาทีก็ยังดี พอกลางคืนมาถึง หัวใจอาจไม่เร่งร้อนขนาดนั้น

คนที่ไม่ยอมนอนไม่ได้ดื้อ แต่เป็นคนที่พยายามกอดกลุ่มความเป็นตัวเองไว้ในเวลาเดียวที่โลกยอมปล่อยให้เขาได้เป็นใครสักคนโดยไม่ต้องแบกอะไรเลย