ตัวเองมีค่าโดยไม่ต้องพิสูจน์

ทำงานล่วงเวลาเพื่อให้ใครบางคนเห็นว่าเก่ง ช่วยทุกคนจนลืมช่วยตัวเองเพื่อให้ใครสักคนรู้สึกว่ามีค่า เก็บเก่งไว้นานๆ เพื่อหวังว่าสักวันจะมีใครมาตบไหล่บอกว่าทำได้ดีมาก แต่แล้ววันนั้นก็ไม่เคยมาถึงสักที

ลองลองนึกภาพว่าคุณค่าของคนเป็นเหมือนแสงแดด ไม่มีใครต้องพิสูจน์ว่าแดดมีคุณค่า ไม่ต้องทำอะไรเลยแดดก็ส่องอยู่ อบอุ่นอยู่ เป็นอยู่โดยธรรมชาติ แต่กลับเติบโตมาในโลกที่สอนว่าต้องทำบางอย่างจึงจะสมควรได้รับความรัก ต้องประสบความสำเร็จจึงจะมีสิทธิ์รู้สึกดีกับตัวเอง จนเผชิญหน้ากับความท้อแท้ทุกครั้งที่ไม่สามารถทำอะไรให้ใครพอใจได้ครบทุกด้าน

ลองวางมือจากการพิสูจน์ตัวเองลงสักวัน แล้วรับรู้ว่าตัวตนของตัวเองในวันนี้ก็มีคุณค่าเท่ากับเมื่อวานเท่ากับพรุ่งนี้

แสงแดดไม่เคยต้องขออนุญาตใครก่อนจะส่อง และก็ไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองก่อนจะมีค่า