เธอเก่งมากที่ยังอยู่

เธอผ่านอะไรมาเยอะมาก วันที่หนักจนแทบจะยอมแพ้ วันที่เจ็บปวดจนไม่มีแรงจะเล่าให้ใครฟัง แต่เธอยังอยู่ตรงนี้

ลองจินตนาการว่าความเข้มแข็งเป็นเหมือนต้นไผ่ที่เติบโตในดินที่แห้งแล้ง คนมองจากภายนอกแล้วอาจเห็นแค่ลำต้นที่เล็กและดูไม่โดดเด่น แต่ใต้ดิน รากของมันแทงลึกลงไปทีละนิด ผ่านดินที่แข็ง ผ่านหินที่ขัดขวาง ไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นใต้พื้นผิว ไม่มีใครรู้ว่าทุกคืนที่เธอร้องไห้คนเดียว ทุกเช้าที่ต้องดึงตัวเองออกจากเตียง ทุกครั้งที่ยังเลือกยิ้มให้คนอื่นทั้งที่ข้างในกำลังสลาย คือรากที่แทงลึกขึ้นอีกหนึ่งชั้น ความเก่งที่แท้จริงไม่ได้วัดกันที่ความสำเร็จที่โลกมองเห็น แต่วัดกันที่ความเพียรที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ

วันไหนที่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ ลองนึกถึงตอนที่ยากที่สุดในชีวิตแล้วถามตัวเองว่าผ่านมาได้ยังไง คำตอบนั้นคือความเก่งที่เธอมีอยู่แล้ว

ต้นไผ่ไม่ต้องอวดรากให้ใครเห็น แต่เพียงการที่มันยังยืนตรงอยู่หลังพายุ ก็เป็นข้อพิสูจน์ว่ามันแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่ใครจะมองเห็น