เธอกำลังรักษาตัวเองอยู่

มีบางวันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกเหมือนทุกอย่างยังไม่ดีขึ้น เจ็บก็ยังเจ็บอยู่ เศร้าก็ยังเศร้าอยู่ เหมือนยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ไปไหน

ลองจินตนาการว่าการเยียวยาเป็นเหมือนแผลที่ปิดทับด้วยผิวหนังชั้นใหม่ จากภายนอกอาจดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ใต้ผิวนั้นเซลล์กำลังสร้างตัวขึ้นใหม่ทีละชั้น การที่เธอยังลุกจากเตียงได้ ยังหายใจอยู่ ยังให้โอกาสวันนี้ผ่านไปได้ นั่นไม่ใช่การยืนนิ่ง แต่คือการรักษาตัวเองในรูปแบบที่เงียบที่สุด

ไม่ต้องรอให้หายเป็นปกติก่อนถึงจะเรียกตัวเองว่ากำลังดีขึ้น เพราะการไม่ทิ้งตัวเองในวันที่เจ็บมากที่สุด นั่นแหละคือเครื่องหมายแรกของการเยียวยา

แผลทุกแผลหายด้วยเวลาของมันเอง และเธอไม่จำเป็นต้องรีบเพื่อใคร