เธอมาไกลมากแล้ว

ครึ่งปีผ่านไปแล้ว และเธออาจยังรู้สึกว่าตัวเองยืนอยู่กับที่ ไม่ไปถึงไหนสักที

ลองจินตนาการว่าชีวิตคือการเดินขึ้นเขาในหมอกที่ล้อมรอบ เธอมองไปข้างหน้าแล้วเห็นแต่ทางลาดชันที่ยังไม่จบสิ้น แต่ความจริงคือทุกก้าวที่เธอยกเท้าขึ้น หมอกก็จางลงเบื้องหลังทีละนิด วันที่ตื่นมาแล้วไม่อยากลุกแต่ก็ลุกมา วันที่ท้อแท้จนหมดแรงแต่ก็ยังหายใจต่อ วันที่เจ็บปวดแต่ไม่ยอมปล่อยมือ ทั้งหมดนี้คือรอยเท้าที่สะสมอยู่บนเส้นทางที่เธออาจมองไม่เห็นเพราะอยู่ในหมอกนั้นทุกวัน ความอดทนที่เพิ่มขึ้น ความเข้าใจตัวเองที่ลึกขึ้น ความใจดีที่เธอมอบให้ตัวเองทีละนิด ล้วนเป็นก้าวที่มีความหมาย

ลองหยิบปากกาขึ้นมาเขียนสิ่งที่เธอผ่านมาตั้งแต่ต้นปีจนถึงตอนนี้ แม้แค่สามบรรทัดก็ยังดี เผื่อจะเห็นว่าเธอเดินมาไกลกว่าที่คิด

ภูเขาไม่ได้วัดกันที่จุดสูงสุดอย่างเดียว แต่วัดกันที่ทุกก้าวที่ไม่ยอมหยุดแม้จะมองไม่เห็นปลายทาง