เธอรับผิดชอบได้

กลัวตัดสินใจเพราะกลัวว่าผลลัพธ์จะหนักเกินกวี่จะแบกรับ เหมือนยืนอยู่ตรงสี่แยกแล้วมองเห็นแต่ความมืดในทุกทิศทาง แต่ลองหยุดคิดสักครู่ว่า เราเคยผ่านสี่แยกที่ดูน่ากลัวไม่แพ้กันมาแล้วกี่ครั้ง

มองย้อนไปตามเส้นทางที่เดินผ่านมา มีวันที่ฝนตกหนักจนมองไม่เห็นทาง มีจุดที่สะดุดแล้วล้มลงก้นดิน มีคืนที่คิดว่าคงทนไม่ไหวอีกแล้ว แต่ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับสิ่งที่คิดว่ารับไม่ได้ เรากลับปรับตัวได้ทุกที เหมือนต้นไม้ที่เอนตัวตามลมแทนที่จะหักไป ความยืดหยุ่นนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นหลักฐานที่สะสมมาทีละครั้งว่าเราแข็งแกร่งกว่าที่ตัวเองเคยคิด แม้วันข้างหน้าจะมีทางที่ไม่สมหวัง ทางนั้นก็ไม่ใช่ทางตัน

ถ้าวันนี้กลัว ลองถามว่าสิ่งที่แย่ที่สุดจะเป็นยังไง แล้วเราจะรับรู้ว่าทางรับมือมีอยู่เสมอ

เราไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งพอที่จะไม่เจ็บ แค่แข็งแกร่งพอที่จะเดินต่อไปอีกก้าว