เธอมาไกลมากแล้ว

เรามัวแต่มองไปข้างหน้าที่เป้าหมายยังอยู่ไกล จนลืมหันกลับมามองว่าตัวเองเดินฝ่าอะไรมาบ้างแล้ว ลองจินตนาการว่าเรากำลังปีนป่ายภูเขาลูกหนึ่ง มองขึ้นไปยอดยังดูไกลสุดลูกหูลูกตา แต่เมื่อหันกลับไปมองจุดเริ่มต้นที่ทิ้งไว้ข้างล่าง จึงรู้ว่าเราได้เดินฝ่าหน้าผา ผ่านความเจ็บปวด ผ่านวันที่ท้อแท้จนอยากจะปล่อยมือ หนึ่งปีที่แล้วเราเป็นยังไง และวันนี้เราอยู่ตรงไหนแล้ว ทุกก้าวที่ก้าวมาไม่ได้สูญเปล่า แม้บางก้าวจะสะดุดและบาดเจ็บ ลองหยุดสักครู่แล้วมองย้อนกลับไป รับรู้ว่าเรามาถึงตรงนี้ได้เพราะเราไม่เคยหยุดก้าวเดินจริงๆ ภูเขาไม่ได้สูงขึ้น แต่เราที่เติบโตขึ้น และนั่นคือสิ่งที่ควรค่าแก่การภูมิใจ