เธอสมควรได้รับการดูแล

บางทีเรารู้สึกว่าตัวเองไม่สมควรได้รับการดูแล เพราะทำผิดไปบ้าง เพราะยังไม่เก่งพอ เพราะไม่ได้ทำอะไรได้มากมายระดับที่ใครจะต้องมาเหลียวแล ความรู้สึกแบบนี้เกาะกุมอยู่ในใจเงียบๆ จนเราเริ่มเชื่อว่ามันเป็นความจริง

แต่ความจริงคือการดูแลไม่ได้เป็นรางวัลที่ต้องแลกด้วยความสำเร็จ ลองจินตนาการว่าความเมตตาเปรียบเหมือนแสงแดด แดดไม่ได้ส่องเฉพาะคนที่ทำงานหนัก ไม่ได้เลือกที่จะอบอุ่นเฉพาะคนที่ประสบความสำเร็จ แดดส่องทุกคนอย่างเท่าเทียม โดยไม่มีเงื่อนไข ลองคิดดูว่าถ้าเพื่อนคนหนึ่งมาบอกว่าเขารู้สึกไม่สมควร เราคงบอกเขาทันทีว่าเธอมีค่ามากและสมควรได้รับการดูแล แล้วทำไมเราถึงพูดกับตัวเองไม่ได้แบบนั้น

วันนี้ลองเริ่มบอกตัวเองว่าเราสมควรได้รับการดูแล ไม่ใช่เพราะทำอะไรได้ แต่เพราะเราเป็นมนุษย์ที่ยังคงพยายามอยู่

แสงแดดไม่เคยถามว่าวันนี้เธอทำอะไรมาบ้าง มันแค่ส่องลงมาเพราะเธออยู่ตรงนั้น