จบครึ่งปีด้วยความเมตตา: สิ่งที่อยากบอกตัวเองก่อนเริ่มเดือนหน้า

เดือนกรกฎาคมกำลังจะมาถึง และในขณะที่ปฏิทินพลิกหน้าใหม่ หลายคนรู้สึกเหมือนยังไม่พร้อม ยังไม่ถึงไหน ยังไม่ดีพอที่จะก้าวเข้าสู่ครึ่งปีหลังอย่างมั่นใจ

แต่จะดีกว่ามั้ยถ้าเราจบครึ่งปีนี้ไม่ใช่ด้วยการตัดสินตัวเอง แต่ด้วยความเมตตาที่มอบให้ใจที่ผ่านมรสุมมาทั้งหกเดือน

ลองจินตนาการว่าเรากำลังเดินทางข้ามสะพานเก่าแก่สะพานหนึ่ง สะพานที่เชื่อมระหว่างฝั่งของครึ่งปีที่ผ่านมากับฝั่งของครึ่งปีที่กำลังจะมาถึง มือข้างหนึ่งกำลังปล่อยอดีต มือข้างหนึ่งกำลังคว้านอนาคต และตรงกลางสะพานนั้นคือช่วงเวลาที่เรายืนอยู่ตอนนี้

สิ่งที่อยากบอกตัวเองเมื่อมองย้อนกลับไป

หกเดือนที่ผ่านมาอาจมีทั้งวันที่ดีและวันที่แทบทนไม่ไหว มีทั้งเช้าที่รู้สึกว่าทำได้และเช้าที่แค่ลุกจากเตียงก็เหนื่อยหอบ แต่ทุกวันเหล่านั้นคือส่วนหนึ่งของการเดินทาง และไม่มีวันไหนที่สูญเปล่า

สังคมมักบอกให้มองแต่สิ่งที่ยังไม่ทำ แต่มันลืมบอกว่าการที่เรายังยืนอยู่ตรงนี้หลังจากเดินฝ่าลมฝ่าฝนมาทั้งหมดนั้น มันคือหลักฐานที่เพียงพอแล้วว่าเราเข้มแข็งมากกว่าที่คิด

ปล่อยวางสิ่งที่ครึ่งปีแรกทิ้งไว้

ก่อนก้าวข้ามสะพานไปฝั่งใหม่ ลองวางสัมภาระที่ไม่จำเป็นลงบ้าง ความผิดหวังที่ยังกอดอยู่ ความรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ดีพอ ความเปรียบเทียบที่เกาะกินใจมาตลอดหกเดือน สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องแบกข้ามสะพานไปด้วย

ไม่ใช่การลืม แต่เป็นการเลือกที่จะไม่ให้น้ำหนักของอดีตมาเบียดบังพลังที่ต้องใช้เดินต่อไปข้างหน้า

พูดกับตัวเองด้วยภาษาของเพื่อนสนิท

ถ้าเพื่อนสนิทมาบอกว่าผ่านครึ่งปีมาแบบนี้ เราจะตอบเขาว่ายังไง ส่วนใหญ่เราจะบอกว่าเธอทำดีแล้วนะ ไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้น แต่ทำไมเราถึงพูดกับตัวเองไม่ได้แบบนั้น

ลองเขียนจดหมายสั้นๆ ถึงตัวเองก่อนเดือนหน้าจะมาถึง บอกว่าขอบคุณที่ยังอยู่ ขอบคุณที่ยังพยายาม และขอบคุณที่ไม่ยอมทิ้งตัวเองไปซะก่อน

การจบครึ่งปีด้วยความเมตตาไม่ได้แปลว่ายอมแพ้ แต่แปลว่าเราเลือกที่จะเดินต่อไปด้วยใจที่เบาขึ้น สะพานที่เชื่อมสู่ครึ่งปีหลังไม่จำเป็นต้องข้ามด้วยความมั่นใจเต็มร้อย แค่ก้าวเท้าข้ามไปทีละก้าวด้วยความเมตตาต่อตัวเองก็พอ