ทำไม การเปรียบเทียบชีวิตกับเพื่อน ถึงทำให้เลือกทางไหนก็ไม่มั่นใจ

“เรียนต่อหรือทำงานดีนะ?” “จะย้ายสายงานดีไหม หรือทนทำที่เดิมไปก่อน?”

ในขณะที่เรากำลังนั่งสับสนอยู่ตรงทางแยกของชีวิต และพยายามชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอย่างระมัดระวัง จู่ๆ ก็มีแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ เพื่อนสนิทสมัยเรียนเพิ่งโพสต์รูปฉลองตำแหน่งใหม่รอยยิ้มและแฮชแท็กที่เต็มไปด้วยความสำเร็จของเพื่อน กลับกลายเป็นเข็มที่ทิ่มแทงความมั่นใจของเราจนแตกสลาย

ในวินาทีนั้น จากที่เรากำลังค่อยๆ คิดหาคำตอบให้ชีวิต กลายเป็นว่าเราถูกความรู้สึกดิ้นรนเข้ามาแทนที่ ไม่รู้จะเลือกทางไหนดี การเปรียบเทียบชีวิตกับเพื่อน ทำให้ทุกตัวเลือกดูผิดพลาดไปหมด ถ้าเธอกำลังเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ เราอยากบอกว่าเธอไม่ได้แปลก และไม่ได้เป็นคนขี้อิจฉาเลยนะ

เสียงสะท้อนที่บิดเบี้ยวจากความสำเร็จของคนอื่น

เมื่อเราตกอยู่ในสภาวะ “ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี” ฐานความมั่นคงในจิตใจของเราจะเปราะบางกว่าปกติ เราจะเริ่มมองหาที่ยึดเหนี่ยว หรือ “ไม้บรรทัด” จากโลกภายนอกมาวัดคุณค่าของตัวเองโดยอัตโนมัติ

และการเปรียบเทียบตัวเองกับคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ก็เป็นไม้บรรทัดที่หยิบใช้ได้ง่ายที่สุด

แต่ปัญหาคือ ไม้บรรทัดที่เราใช้ มันวัดได้แค่ “ผลลัพธ์” ที่เพื่อนเลือกจะนำเสนอเท่านั้น เราไม่เคยเห็นรอยช้ำระหว่างทางของเขา ไม่เห็นวันที่เขาร้องไห้ หรือล้มเหลว การเอาภาพที่สมบูรณ์แบบของคนอื่น มาเทียบกับภาพที่กำลังสับสนและเลือนรางของเรา ย่อมทำให้สมองตีความไปเองว่า “ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน เราก็คงไม่มีทางดีเท่าเขาหรอก”

ความกลัวนี้แหละที่เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เราเป็นอัมพาตทางความคิด (Analysis Paralysis) เราเลยเลือกที่จะไม่ตัดสินใจอะไรเลย เพราะกลัวว่าทางที่เลือก จะยิ่งตอกย้ำว่าเราล้าหลังกว่าเพื่อนไปอีกก้าว

กลับมาโฟกัสที่การเดินด้วยขาของตัวเอง

เมื่อ ไม่รู้จะเลือกทางไหนดี การเปรียบเทียบชีวิตกับเพื่อน ไม่ใช่ทางออกที่ช่วยให้เธอเจอคำตอบที่ใช่ แต่การกลับมาเงี่ยหูฟังเสียงข้างในตัวเองต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ลองทำตามนี้ดูนะ:

• ลดเสียงนกเสียงกา: กดปิดการแจ้งเตือน หรือพักจากการไถโซเชียลมีเดียสักพัก การไม่เห็น ไม่ได้รับรู้ จะช่วยให้สมองมีพื้นที่ว่างพอที่จะประมวลผลความต้องการของตัวเองได้อย่างแท้จริง
• ตั้งคำถามกับตัวเองตรงๆ: “ถ้าวันนี้บนโลกนี้ไม่มีใครรู้จักเราเลย เราจะเลือกทางไหน?” คำถามนี้จะช่วยคัดกรอง “ทางเลือกที่เราอยากได้จริงๆ” ออกจาก “ทางเลือกที่เราทำเพื่อให้ทัดเทียมคนอื่น”
• อนุญาตให้ตัวเองเดินช้าได้: การเดินช้าไม่ได้แปลว่าไม่ถึงเส้นชัย บางคนเจอทางที่ใช่ตั้งแต่อายุ 20 บางคนเพิ่งมาเจอตอนอายุ 30 การที่เธอใช้เวลาในการเลือกทางเดินให้ตัวเอง ไม่ใช่ความล้มเหลวนะ แต่มันคือความรอบคอบต่างหาก

การ ไม่รู้จะเลือกทางไหนดี การเปรียบเทียบชีวิตกับเพื่อน เป็นหลุมพรางที่ใครๆ ก็เผลอตกลงไปได้ แต่เมื่อรู้ตัวแล้ว ก็ค่อยๆ ปีนขึ้นมา แล้วเริ่มก้าวเดินในเส้นทางที่เหมาะกับจังหวะก้าวของตัวเองกันนะ