เพื่อนกินโอมากาเสะ เรากินมาม่า... ทำไมความจนถึงทำให้รู้สึก "ด้อยค่า" จังนะ?

กลางเดือนแล้ว... ความจริงเริ่มกระแทกตา เพื่อนลงรูป Omagase คอร์สละ 5,000 ส่วนเรานั่งต้มมาม่าหมูสับ ความรู้สึก "ตัวเล็ก" มันเกิดขึ้นมาดื้อๆ

Status Anxiety: โรคกังวลเรื่องสถานะ

เราอยู่ในสังคมที่ตัดสินคุณค่าคนจาก "กำลังซื้อ" เราเลยเผลอเชื่อว่า ถ้ารวยไม่เท่าเขา = เราดีไม่เท่าเขา ทั้งที่จริงๆ แล้ว รสชาติของมาม่าที่กินตอนหิวจัด ก็อร่อยไม่แพ้ปลาทูน่าราคาแพงนะ

จงภูมิใจใน "ความจริง" ของเรา

การที่เธอบริหารเงิน 200 บาทให้รอดได้ทั้งวัน ต้องใช้ทักษะความอดทนและการวางแผนขั้นสูงนะ! เธอเก่งกว่าที่เธอคิดเยอะ

---

อย่าให้ Story ของคนอื่นมากำหนด Story ของเรา... ชีวิตเรา เรากำกับเอง