ในความเงียบ มีคำตอบ

เวลาสับสน มักวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อหาคำตอบ ถามเพื่อน ถามพ่อแม่ ถามโลกออนไลน์ ราวกับว่าคำตอบที่ถูกต้องต้องซ่อนอยู่ในกระเป๋าของคนอื่น

แต่บ่อยครั้งที่คำตอบไม่ได้อยู่ไกล มันแค่ถูกฝังอยู่ใต้ชั้นของเสียงรบกวนที่สะสมมานาน เหมือนเหรียญเก่าที่จมอยู่ใต้โคลนตมในสระน้ำ เมื่อไหร่ที่น้ำนิ่งลง ตะกอนค่อยๆ ทรุดตัวลง แสงแรกๆ ก็ส่องลงไปถึงก้นสระและเผยให้เห็นสิ่งที่มองหามาตลอด เสียงเล็กๆ ที่กระซิบว่าต้องการอะไร รู้สึกยังไง ควรทำอย่างไร ไม่เคยหายไปไหน แค่ถูกเสียงอื่นกลบเท่านั้น

ปล่อยให้สระน้ำในใจนิ่งสักครู่ แล้วมองลงไป

คำตอบที่มองหาอาจสะท้อนกลับมาจากผิวน้ำที่เงียบสนิท