ขอความช่วยเหลือก็เข้มแข็ง

เคยมีวันที่รู้สึกว่าต้องทำทุกอย่างคนเดียว ไม่อยากรบกวนใคร พูดกับตัวเองว่าทำเองได้ จนกระทั่งหมดแรงโดยไม่เข้าใจว่าทำไม

ลองจินตนาการว่าเรากำลังแบกของหนักขึ้นเขาคนเดียว รอบข้างมีคนเดินผ่านมาเรื่อยๆ แต่เราไม่ยอมยื่นมือออกไปบอกว่าช่วยแบกหน่อยได้มั้ย ทั้งที่ความจริง การยื่นมือออกไปขอความช่วยเหลือต้องใช้ความกล้ามากกว่าการทนแบกอยู่คนเดียวเสียอีก เพราะต้องยอมรับว่าตัวเองไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะผ่านทุกอย่างได้ด้วยลำพัง และนั่นไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความซื่อสัตย์กับตัวเองที่หาได้ยาก

ถ้าวันนี้มีอะไรหนักเกินกว่าจะแบกคนเดียว ลองหาคนที่ไว้ใจได้แล้วบอกตรงๆ ว่าต้องการความช่วยเหลือ ไม่ต้องขอโทษ ไม่ต้องอธิบายมาก

คนที่เดินทางไกลที่สุดไม่ใช่คนที่เดินคนเดียว แต่เป็นคนที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรจับมือใครสักคน